Του Προέδρου της Οργάνωσης μας Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη.
Ο θάνατος ενός βρέφους είναι πάντα μια πληγή στην καρδιά της κοινωνίας.
Όμως η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι απλώς μια τραγωδία· είναι ένα κατηγορώ. Ένα κατηγορώ που πρέπει να ακουστεί δυνατά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.
Κι αν πρέπει από κάπου να ξεκινήσουμε, είναι από το αυτονόητο:
Το σκυλί είναι το μόνο που δεν φταίει!!!
Όταν το αδιανόητο γίνεται αναπόφευκτο!
Στην αυλή ενός σπιτιού, ανάμεσα σε δεμένα ζώα, σε περιορισμένους χώρους, σε περιβάλλον που θυμίζει περισσότερο άτυπο καταφύγιο παρά οικογενειακή αυλή, ένα μωρό βρέθηκε μόνο του.
Μόνο του — μπροστά σε ένα δεμένο Πίτ μπουλ.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Αυτό που δεν λέγεται αρκετά, είναι το γιατί.
Γιατί, όταν αφήνεις ένα παιδί λίγων μηνών να πλησιάσει δεμένο σκυλί — οποιασδήποτε ράτσας — δημιουργείς συνθήκες βέβαιου κινδύνου.
Γιατί, όταν ζώο είναι δεμένο, αγριεύει.
Γιατί, όταν ζώο έχει περιορισμένο χώρο διαφυγής, αντιδρά ενστικτωδώς.
Γιατί, όταν τοποθετείς παιδί δίπλα σε στρεσαρισμένο ζώο, ρισκάρεις αδιανόητα τις ζωές τους.
Το αδιανόητο συνέβη.
Αλλά δεν ήταν «ατύχημα».
Ήταν συνέπεια!
Γονείς χωρίς ευθύνη δεν υπάρχουν.-
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία εξήγηση, κανένα «ήταν για λίγο», κανένα «το σκυλί δεν είχε δείξει σημάδια».
Η επίβλεψη παιδιού δεν είναι επιλογή.
Είναι υποχρέωση.
Απόλυτη, αδιάκοπη και αδιαπραγμάτευτη.
Αφήνεις μωρό μόνο του;
Αφήνεις μωρό κοντά σε ζώα που δεν μπορεί να κατανοήσει;
Αφήνεις μωρό μέσα σε περιβάλλον όπου η ισορροπία εξαρτάται από το ένστικτο ενός δεμένου ζώου;
Τότε η ευθύνη δεν είναι «εν μέρει».
Δεν είναι «περιορισμένη».
Είναι ολόκληρη!
Φιλοζωία-βιτρίνα και “δομές-μαϊμού“.
Αν κάτι αναδεικνύεται με ωμό τρόπο από το περιστατικό, είναι η παλιά, γνώριμη Ελληνική παθογένεια:
Η μετατροπή της φιλοζωίας σε προσωπικό πεδίο επιρροής, συλλογής, επίδειξης και υποκατάστασης των δημοτικών υποχρεώσεων.
Όταν μια οικογένεια συγκεντρώνει ζώα, τα στεγάζει χωρίς κατάλληλες προδιαγραφές, χωρίς επίσημη άδεια, χωρίς έλεγχο, χωρίς εκπαίδευση, και ταυτόχρονα μπορεί να έχει ρόλο ή επιρροή σε επιτροπές που κρίνουν «επικινδυνότητα», τότε κάτι δεν πάει μόνο «στραβά».
Πάει επικίνδυνα λάθος.
Η φιλοζωία δεν είναι άλλοθι.
Δεν είναι διαβατήριο για να στοιβάζεις ζώα σε αυλές για να αδειάζουν οι δρόμοι από αδέσποτα και να μειώνονται οι ευθύνες του εκάστου Δημάρχου.
Δεν είναι τίτλος τιμής που σε απαλλάσσει από ευθύνη.
Είναι υποχρέωση.
Και όταν την καταπατάς, δεν βάζεις σε κίνδυνο μόνο ζώα — βάζεις σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Ο Δήμος: παρών στη σιωπή, απών στην ευθύνη.
Αν ένας δήμος επιτρέπει να αντιμετωπίζονται τα αδέσποτα με «λύσεις» τύπου “πάρε τα στο σπίτι σου”,
αν δεν υπάρχουν ελεγχόμενες δομές,
αν δεν υπάρχουν συστηματικοί έλεγχοι,
αν η διαχείριση βασίζεται σε «εθελοντές» που λειτουργούν ως ιδιωτικά καταφύγια χωρίς πρωτόκολλα,
τότε ο δήμος δεν είναι θεατής.
Είναι συνένοχος μιας κατάστασης που οδηγεί αργά ή γρήγορα σε τραγωδίες.
Η ανυπαρξία πολιτικής είναι πολιτική.
Και η συγκεκριμένη πολιτική αποδείχθηκε θανατηφόρα.
Ποιος φταίει, λοιπόν;
Σίγουρα δε φταίει το σκυλί.
Το σκυλί λειτούργησε ενστικτωδώς βλέποντας έναν εισβολέα του χεριού του στην περίμετρο του, την περίμετρο που όρισαν οι γονείς του άτυχου παιδιού, δένοντας σε μόνιμη βάση το άμοιρο ζώο.
Φταίνε οι άνθρωποι που δημιούργησαν τις συνθήκες για να ενσκήψει το ένστικτο.
Φταίνε εκείνοι που άφησαν μωρό χωρίς επιτήρηση.
Φταίνε όσοι μετέτρεψαν ιδιωτικούς χώρους σε άτυπες δομές ζώων.
Φταίνε όσοι σιώπησαν, όσοι αμέλησαν, όσοι επέτρεψαν.
Και η κοινωνία οφείλει να το πει, χωρίς μισόλογα:
Το σκυλί δεν φταίει.
Φταίνε οι άνθρωποι.
Και ήρθε η ώρα να λογοδοτήσουν οι άνθρωποι που φταίνε πραγματικά και 100% ηθικά, κοινωνικά και θεσμικά.
Μισόλογα τέλος.
Φταίτε κυρίες και κύριοι.-
